ناشر محترم، جناب ميرزايي به من اطلاع دادند كه استاد عزيز بي نظير، سركار خانم توران ميرهادي، فصل الخطاب ادبيات كودك كشور در سن ٨٩ سالگي به رحمت خدا رفته اند؛

اين ضايعه ي اشكبار و اندوهناك را جز به ادامه دادن راه و رسم ايشان تسليت نبايد گفت. باشد كه خداوند نسل نيكاني چون او را پايدار بدارد.

احتیاج به راهنمایی دارم. ظرف دو هفته گذشته دوبار مجبور شدم با اتومبیل به دل شهر شلوغ بزنم؛ یکبار برای مراجعه به درمانگاه و بار دوم برای خرید. طبعا جای پارک این روزها کیمیاست و هر دو بار به زحمت جایی را به این منظور پیدا کردم. بار اول همین که می خواستم از ماشین پیاده شم، آقای راننده ی خاور سفیدرنگی بوق بوق به راه انداخت که راه بیفت. پایین آمدم و پرسیدم جرا؟ گفت اینجا دیوار خانه من است و من باید پارک کنم. گفتم اینجا ملک شهرداری ست و توقف برای عموم آزاد است. بی مقدمه حرف زشتی بر زبان آورد که مجبور شدم بگویم که خیلی بی ادب است. خیلی زود کار بالا گرفت و یکی به وساطت آمد و نهایتا او بود که محکوم شد و من بودم که جای پارک را برایش خالی کردم. دیشب در شلوغی خیابان دوباره به زحمت جای پارک مختصری پیدا کردم. اما میوه فروشان محترم ـ دو نفر پیر و جوان ـ به سراغم آمدند و گفتند راه بیفت که اینجا جلوی مغازه ماست. باز هم همان جدل قبلی به راه افتاد. البته که حرف آنها غیرقانونی و نادرست بود ولی اینها هم شبیه به آن راننده محترم شروع کردند به بی ادبی و دروغ گویی. مجبور بودم از حقم دفاع کنم و کردم هم. اما ت

ده روز پس از عاشورای امسال، دو شب پیاپی به تئاتر شهر رفتم و خوشبختانه هر دو شب به اجرای تعزیه ی عاشورایی در محوطه باز و البته زیر داربست پوشیده و روی سکویی ساخته شده برخوردم و از دیدن آن لذت بردم. این سنت اگرچه سده هاست که بر پایه وقایع عاشورا و کربلا بنا گردیده و روایتگر رویارویی خیر و شر عربی ست اما به گمان من به هیچ عنوان زیرساخت عربی ندارد و مبتنی بر هنر کهن ایرانی و نقل و آداب همین سرزمین گهربار است. شما در سرتاسر بلاد اورجینال عربی که بگردی، تقریبا محال است که سنتی اینجنینی را در آن بیابی یا نشانی از آن سراغ بگیری. تئاتری با ریشه های سترگ و فراز و ف